Η τεχνική του καθρέφτη στο κλινικό μουσικό αυτοσχεδιασμό, σε συνεδρίες μουσικοθεραπείας με άτομα στο φάσμα του αυτισμού: δύο μελέτες περίπτωσης

Abstract

Η μουσική είναι συνυφασμένη με κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα από τις απαρχές του ανθρώπινου πολιτισμού και ιδιαίτερα αναδεικνύεται ως ένα πρωταρχικό μέσο επικοινωνίας με τον «Άλλον», αποκτώντας την ιδιότητα διαύλου που δημιουργεί, εξελίσσει και αναδεικνύει μια θεραπευτική σχέση. Έτσι, στα πλαίσια της Μουσικοθεραπείας συναντάται η διάσταση του Μουσικού Κλινικού Αυτοσχεδιασμού, όπου ο θεραπευόμενος, μέσω συγκεκριμένα της τεχνικής του «Καθρέφτη», γνωρίζει τον πραγματικό και υγιή του Εαυτό. Ειδικότερα, στα πλαίσια της παρούσας εργασίας εξετάζεται η συμβολή του κλινικού μουσικού αυτοσχεδιασμού σε άτομα στο φάσμα του αυτισμού και δη στη «μη λεκτική» του μορφή. Έτσι, μέσω πιλοτικής ερευνητικής μελέτης πραγματοποιείται και αναλύεται το κλινικό έργο ατομικών συνεδριών Μουσικοθεραπείας σε έναν ενήλικα και ένα παιδί με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (Δ.Α.Φ.). Μέσω του κλινικού μουσικού αυτοσχεδιασμού περιγράφεται η σύνδεση της τριμερούς σχέσης «Θεραπευτής – Μουσική – Παιδί», ώστε να αναδειχθεί, πέραν της μουσικής, η διάσταση της θεραπευτικής σχέσης. Η ανάδειξη των ερευνητικών δεδομένων και η συλλογή αυτών έγινε με τις κλίμακες Ι – ΙΙ των Nordoff & Robbins (Nordoff & Robbins, 2007: 385), όπου περιλαμβάνονται ποιοτικά χαρακτηριστικά αναφορικά με την αλληλεπίδραση του θεραπευομένου με τη μουσική και τη δόμηση της θεραπευτικής σχέσης με το μουσικοθεραπευτή. Πραγματοποιήθηκε συνεπώς ποιοτική έρευνα «φαινομενολογικής προσέγγισης», μέσω μελέτης περίπτωσης (case study) δύο (2) ατόμων με Δ.Α.Φ. όπου ως σκοπός τέθηκε η βελτίωση των επικοινωνιακών δεξιοτήτων, η βελτίωση της αίσθησης εαυτού, καθώς και η αυτοέκφραση αυτών, μέσω συνεδριών Μουσικοθεραπείας, όπου ειδικότερα έγινε χρήση της τεχνικής του «καθρέφτη». Τέλος, καταγράφονται συμπεράσματα αναφορικά με την συνολική αλλαγή της κλινικής εικόνας της Διαταραχής Αυτιστικού Φάσματος.