Διδασκαλία παραδοσιακών χορών σε εφήβους/έφηβες με αναπηρία: ένα πρόγραμμα παρέμβασης για την ενίσχυση των κοινωνικών δεξιοτήτων

Abstract

Όλο και περισσότεροι μελετητές στρέφονται τελευταία στην εύρεση των καλύτερων δυνατών παρεμβάσεων, για την ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών. Δεξιοτήτων απαραίτητων για την καθημερινότητά τους, με τις οποίες θα μπορούν να ζήσουν μια αξιοπρεπή και αυτόνομη ζωή. Πολλοί μάλιστα είναι αυτοί που εστιάζουν στα οφέλη που μπορεί να έχει ο παραδοσιακός χορός σε αυτό το πλαίσιο. Ένα είδος χορού που υποτιμάται εξαιτίας της παλαιότητάς του, που όμως όπως φαίνεται με τις έρευνες σταδιακά, μπορεί να λειτουργήσει ως σημαντικό μέσο παρέμβασης, τόσο για την αύξηση της κοινωνικότητας των παιδιών, όσο και για την μείωση των αρνητικών τους συμπεριφορών. Η λειτουργία του μάλιστα αυτή, παρουσιάζεται αρκετά έντονα και σε παιδιά με αναπηρία, όπου τα οφέλη του ίσως έχουν ακόμα μεγαλύτερη ισχύ. Με την εργασία αυτή απαντήθηκαν ερωτήματα αναφορικά με την γενική επίδραση του χορού σε παιδιά με αναπηρία, αλλά και ειδικότερα σχετικά με συγκεκριμένα πεδία της κοινωνικότητάς τους, και συγκεκριμένα με την συνεργασία, την εμπάθεια, την οξυθυμία και την πρόκληση αναστάτωσης. Η έρευνα έγινε με την συμμετοχή 14 παιδιών ενός ειδικού γυμνασίου, τα οποία συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα διδασκαλίας παραδοσιακών χορών, κατά τη διάρκεια του σχολικού πλαισίου. Με την βοήθεια ενός δομημένου ερωτηματολογίου και ενός συστήματος στατιστικής ανάλυσης, διαπιστώθηκε πως το μεγαλύτερο μέρος των συμμετεχόντων επηρεάστηκε θετικά από το πρόγραμμα. Η βελτίωση των παιδιών παρατηρήθηκε συνολικά σε όλους τους προαναφερόμενους τομείς, με την μεγαλύτερη μεταβολή να βρίσκεται στο κομμάτι της «Εμπάθειας», η οποία σχετίζεται άμεσα με την συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Ο παράγοντας του φύλου από την άλλη δεν φάνηκε ιδιαίτερα σημαντικός/ καθοριστικός, ενώ οι συσχετίσεις μεταξύ των μεταβλητών παρείχαν επίσης σημαντικά ευρήματα.