Η διερεύνηση του όρου «κλινική διαίσθηση» στον μουσικό αυτοσχεδιασμό, από τη σκοπιά του μουσικοθεραπευτή.

Abstract

Η παρούσα εργασία διερευνά μέσω μιας φαινομενολογικής έρευνας το πώς οι μουσικοθεραπευτές με προηγμένη εκπαίδευση αντιλαμβάνονται τον όρο κλινική διαίσθηση στον μουσικό αυτοσχεδιασμό στο πλαίσιο των μουσικοθεραπευτικών συνεδριών. Παράλληλα εντοπίζει τις εμπειρίες έξι μουσικοθεραπευτών όσον αφορά τις χρονικές στιγμές που παρουσιάζεται η διαίσθηση, αλλά και του τι προκύπτει εκείνες τις χρονικές στιγμές ανάμεσα στον μουσικοθεραπευτή-πελάτη-μουσική ώστε να εμφανιστεί η κλινική διαίσθηση. Υπάρχουν συγκεκριμένες συνθήκες οι οποίες επιτρέπουν την εμφάνιση της κλινικής διαίσθησης κατά τη διάρκεια μιας μουσικοθεραπείας;

Επιλέχθηκε η ποιοτική μεθοδολογία, και συγκεκριμένα επιλέχθηκε η Ερμηνευτική Φαινομενολογική Ανάλυση (ΕΦΑ), όπως την εισήγαγε ως επιστημονική μέθοδο ανάλυσης ποιοτικών ερευνητικών δεδομένων ο Jonathan Smith (Smith et al., 2009). Έξι πιστοποιημένοι μουσικοθεραπευτές κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε ημιδομημένες συνεντεύξεις. Οι συνεντεύξεις απομαγνητοφωνήθηκαν και αναλύθηκαν. Η ανάλυση δεδομένων αποκάλυψε πέντε κεντρικά θέματα, ως σύνολα εννοιών τα οποία αναλύονται στα υποθέματά τους. Τα αποτελέσματα συζητούνται με βάση τη βιβλιογραφία και αφορούν τα εξής κεντρικά θέματα: αντίληψη διαίσθησης, προέλευση διαίσθησης, συνθήκες που ενεργοποιούν-περιβάλλουν τη διαίσθηση- χρονικές στιγμές, βίωμα της διαίσθησης των μουσικοθεραπευτών στον κλινικό αυτοσχεδιασμό και τέλος το αίσθημα που προκαλεί η συνειδητοποίηση της διαίσθησης.